“เมื่อท่านรู้จักเอาใจใส่ความรู้สึกเป็นทุกข์ของพี่น้อง และลงมือช่วยเหลืออย่างจริงใจ ท่านคือนักทำงานอิสลามที่มีประสิทธิภาพ”  นี่เป็นการพูดถึงคุณสมบัติของนักดะวะฮฺแบบผ่านการพิสูจน์มาเรียบร้อยแล้ว

และแน่นอนว่านอกจากจะได้รับผลบุญแล้ว การทำดีต่อคนอื่นยังได้รับความสุขตอบแทน เป็นความสุขที่เกิดจากความเข้าอกเข้าใจ เสียสละให้คนอื่นโดยเฉพาะกับสิ่งซึ่งมีความจำเป็นต่อผู้ให้อยู่เช่นกัน 
               
            ขอแจ้งต่อผู้ที่ถามหาความสุขมาชั่วชีวิตว่า มีเส้นทางไปสู่ความสุขสายหนึ่งซึ่งกว้างขวางมาก ไม่ต้องเบียดเสียดกันเดินนั่นคือ “การทำดีต่อสิ่งถูกสร้าง  ด้วยหัวใจที่อิคลาสต่อผู้สร้าง”      หะดีษเศาะฮีฮฺบทหนึ่งมีความว่า

อัลลอฮฺได้ตรัสแก่บ่าวคนหนึ่งในขณะที่พระองค์กำลังสอบสวนเขาอยู่ในวันกิยามะฮฺว่า 

“โอ้ลูกของอาดัมเอ๋ย ข้าหิวแต่เจ้าไม่ได้ให้อาหารแก่ข้า”   ชายคนนั้นตอบว่า

 “ข้าพระองค์ให้อาหาร แก่พระองค์ได้เช่นไร ในเมื่อพระองค์คือผู้เป็นเจ้าแห่งโลกทั้งหลาย”อัลลอฮฺตรัสว่า “ "เจ้าไม่รู้ดอกหรือว่าบ่าวของข้าคนหนึ่ง คือนายนั้นบุตรของนายนั้น เขาหิวโหยแล้วเจ้าไม่ได้ให้เขากินอาหาร หากว่าเจ้าให้อาหารเขาในตอนนั้น เจ้าจะพบสิ่ง(ผลบุญจากการทำดี)นั้น ณ  ที่ข้า" 

 "โอ้ลูกของอาดัมเอ๋ย  ข้ากระหายน้ำแต่เจ้าไม่ได้ให้ข้าได้ดื่มน้ำ” 

ชายคนนั้นตอบว่า “ข้าพระองค์ให้น้ำแก่พระองค์ได้เช่นไร ในเมื่อพระองค์คือผู้เป็นเจ้าแห่งโลกทั้งหลาย” 

อัลลอฮฺตรัสว่า “ เจ้าไม่รู้ดอกหรือว่าบ่าวของข้าคนหนึ่งคือนายนั้นบุตรของนายนั้น เขากระหายแล้วเจ้าไม่ได้ให้เขาดื่มน้ำ หากว่าเจ้าให้น้ำเขาในตอนนั้น เจ้าจะพบสิ่งนั้น ณ  ที่ข้า 

โอ้ลูกของอาดัมเอ๋ย ข้าป่วยแต่เจ้าไม่ได้มาเยี่ยมข้า ” ชายคนนั้นตอบว่า “ข้าพระองค์จะเยี่ยม พระองค์ได้เช่นไร ในเมื่อพระองค์คือผู้เป็นเจ้าแห่งโลกทั้งหลาย” อัลลอฮฺตรัสว่า “  เจ้าไม่รู้ดอกหรือว่าบ่าวของข้าคนหนึ่งคือนายนั้นบุตรของนายนั้น เขาป่วยแล้วเจ้าไม่ได้ไปเยี่ยมเขา หากว่าเจ้าไปเยี่ยมเขาในตอนนั้น เจ้าจะพบข้าอยู่ ณ ที่เขา(คนป่วย)”  

หะดีษนี้มีประเด็นที่แยกแยะออกเป็นสามเรื่อง    สองเรื่องแรกคือคนหิวและคนกระหายน้ำ  อัลลอฮฺตรัสว่า หากเจ้าให้อาหารหรือให้น้ำแก่บ่าวของข้าในตอนนั้น  เจ้าจะพบสิ่งนั้น ณ ที่ข้า (คือในวันกิยามะฮฺจะได้รับผลตอบแทน) แต่กับกรณีคนป่วยนั้นอัลลอฮฺกลับตรัสว่า “หากเจ้าไปเยี่ยมเขา เจ้าจะพบข้า ณ ที่เขา” 
นี่เป็นการให้น้ำหนักกับการเอาใจใส่ต่อเพื่อนมนุษย์ซึ่งตกอยู่ในภาวะหัวใจสลายและบอบบางอย่างยิ่ง ดังเช่นคนเจ็บป่วย
                                                                                                                                             

เศาะฮาบะฮฺถามท่านนบี ด้วยความประหลาดใจว่า “การทำดีต่อสัตว์ได้ ผลบุญด้วยหรือ?” คำตอบคือ

การทำดีต่อทุกสิ่งที่ตับยังสดอยู่(สิ่งมีชีวิต) มีผลรางวัล

                                                                        อัลลอฮฺมีความเมตตาปราณีอย่างมากล้น พระองค์ทรงเอ็นดูเมตตาเป็นพิเศษต่อบ่าวที่รู้จักสงสารบ่าวด้วยกัน  พึงรู้ไว้เถิดว่า อัลลอฮฺได้ให้หญิงโสเภณีชาวบนีอิสรออีลคนหนึ่งเข้าสวรรค์ เพียงเพราะนางเอาน้ำให้สุนัขที่กำลังกระหายดื่มด้วยความเวทนามัน แล้วรางวัลจะเป็นอย่างไรเล่า ถ้าผู้ศรัทธาที่ปฏิบัติอิบาดะฮฺฟัรฎูได้อย่างครบถ้วน รู้จักเห็นใจเพื่อนมนุษย์ด้วยการให้อาหารและน้ำแก่คนหิวโซ รู้จักปลดภาระความทุกข์ยากของพี่น้องที่ขัดสนและคับแค้นใจ

และให้สิทธิผู้อื่นก่อนตัวของพวกเขาเอง ถึงแม้ว่าพวกเขายังมีความต้องการอยู่มากก็ตาม และผู้ใดได้รับการปกป้องจากความตระหนี่ที่อยู่ในตัวของเขา ชนเหล่านั้นพวกเขาเป็นผู้ประสบความสำเร็จ    (อัลหัชรฺ อายะฮฺที่ 9)

กวีอาหรับท่านหนึ่งได้กล่าวถึงจิตใจที่เอื้อเฟื้อ ปรารถนาที่ช่วยเหลือสหายโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน มีความว่า

แม้ตัวฉันจะอยู่ห่างไกลจากเพื่อนจากแผ่นดินของเขา 
ฉันยังตั้งใจเสมอว่าจะช่วยเหลือและปลดเปลื้องความทุกข์ยากของเขา
จะตอบรับคำเชิญและเสียงเรียกหาของเขา
เมื่อเขาสวมเสื้อผ้าอันสวยงามฉันจะไม่พูดว่า 
โอ้ท่านเอ๋ยจงมอบตัวที่เหลือให้ฉันเถิด

ช่างงดงามสำหรับความสุขที่เกิดจากความไม่เห็นแก่ตัว เกิดจากการได้ช่วยเหลือพี่น้องโดยไม่หวังผลประโยชน์ เกิดจากแบ่งบันที่ยิ่งให้ก็มีแต่จะยิ่งเพิ่ม

ดังนั้นจงอย่าเสียใจหากท่านเป็นคนสรุ่ยสุร่ายในการทำความดี  เพราะความเสียใจที่แท้จริงนั้นอยู่กับการทำบาป แม้จะเป็นการทำเพียงหนเดียวก็ตาม