|
ในโลกที่แสนน่าเบื่อ
ชีวิตคนเรามันแค่นี้เองหรือ ?
โดย อัล อัค
ผม มีโอกาสคุยเรื่องราวชีวิตกับรุ่นพี่ที่ประสบความสำเร็จในชีวิตคนหนึ่ง ชีวิตของรุ่นพี่ที่ผมได้รับฟังเป็นสูตรเดียวกับคนจำนวนมากในสังคมที่ต้อง ตื่นแต่เช้าเพื่อไปทำงาน กลับบ้านค่ำ นอนดึก และตื่นแต่เช้า... ผ่านไปสิบปี... ผ่านไปยี่สิบปี... แต่วันหนึ่งเขาตื่นขึ้นมาตั้งคำถามกับตัวเองว่า ชีวิตคนเรามันแค่นี้เองหรือ ?
เอาเถอะ... ชีวิตที่ดูว่าสำเร็จมาก มีงานมีการทำที่มีเกียรติ มีทรัพย์สินเงินทองมาก ผมว่าชีวิตแบบนี้เป็นชีวิตที่อยู่ในวังวนของคำถาม ชีวิตคนเรามันแค่นี้เองหรือ ?... กลางคืนจึงคราคร่ำไปด้วยผู้คนที่ออกมาค้นหาชีวิตที่มากกว่า “แค่นี้เอง” ตามตามบาร์ ไนต์คลับ อย่างสนุกสุดเหวี่ยง หรือไม่ก็ใช้เวลาไปกับการติดตามฟุตบอลของทีมโปรดตัวเอง
ผม ไม่ได้พูดถึงคนที่ประสบอุบัติเหตุอาการสาหัสปางตาย ไม่ได้พูดถึงผู้ป่วยโรคเอดส์ระยะสุดท้าย และไม่ได้พูดเรื่องชาวปาเลสไตน์ที่ถูกฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ แต่ผมกำลังพูดถึงชีวิตคนในสังคมที่ไร้สงคราม ชีวิตที่ดูเหมือนสุขสบายดี แต่ลึก ๆ แล้วผู้คนกำลังตั้งคำถามในใจว่า ชีวิตคนเรามันแค่นี้เองหรือ ?... ชีวิตที่ตั้งคำถามแบบนี้สะท้อนให้เห็นถึงความเบื่อหน่ายชีวิตเข้ากระดูกดำ
ผมเองก็รู้สึกถึงความเบื่อหน่ายของโลกนี้ตลอดเวลา... แม้ จะได้สัมผัสความสุขอะไรต่าง ๆ มามากมาย แต่ก็จบลงที่เบื่อทุกครั้งไป ความน่าเบื่อหน่ายของชีวิตในโลกนี้ ทำให้ผมมองไม่เห็นความแตกต่างระหว่างความสำเร็จและความล้มเหลวกันสักเท่าไร เพราะชีวิตที่ว่ากันว่าสำเร็จก็ไม่เห็นว่ามันจะหนีจากความน่าเบื่อไปได้ อย่างไร มันก็ไม่แตกต่างกับชีวิตของคนที่ล้มเหลวสักเท่าไรเลย
ผม จึงมองไม่ออกว่าชีวิตนักการเมืองมันดีตรงไหน? ชีวิตพ่อค้านายทุนมันให้ความสุขอย่างไร? แล้วมองไม่เห็นว่า สิ่งที่เราเรียกว่าน่าตื่นเต้นเร้าใจ ไม่ว่าความสะดวกสบายหรือความงดงามของผู้หญิง มันจะรักษาความเร้าใจเอาไว้ตลอด? มันก็จบลงที่ความเบื่ออีกเช่นเดิม !!!
อย่าเข้าใจผิดว่าผมกำลังเริ่มกลายเป็นซูฟีหลุดโลกที่บรรลุแล้ว จนสามารถมองเห็นความสุขสันต์เป็นความสามัญไปแล้ว ผมก็ยังเป็นคนธรรมดาสามัญอยู่ มีภรรยาแล้วคนหนึ่งก็ยังคงโลภในใจอยากมีเพิ่มอีกนั่นแหละ แต่สิ่งที่ผมคิดอยู่เสมอว่าความสุขต่าง ๆ ที่เราใฝ่ฝันกันในโลกนี้ไม่ค่อยน่าพิสมัยสักเท่าไร เพราะมันจบลงที่ความเบื่อ ...
เมื่อเราศึกษาอัล-กุรอาน ... เราพบว่าโลกที่น่าเบื่อแห่งนี้เป็นมัคลูก(สิ่ง ถูกสร้าง)ที่ถูกทำให้มีขึ้นมา ด้วยลักษณะที่น่าเบื่อ มีการเปรียบการผันเปลี่ยนของมันเสมือนพืชที่เพาะปลูกต่อมากลายเป็นสีเหลือง และสุดท้าย “...ษุมมะ ยะกูนุ หุฏอมา - แล้วมันก็กลายเป็นซัง” ภาพที่ถูกวาดขึ้นด้วยอัลกุรอานมันกินใจ และยิ่งจับใจลงลึกไปอีกเมื่อโลกนี้ถูกสรุปด้วยคำว่า “ฆุรูร” หรือภาพลวง
แต่ ในอีกด้านหนึ่ง เมื่อหันไปใคร่ครวญการเคลื่อนไหวของจักวาลทั้งหมดอย่างจริงจัง พิจารณาทั้งระบอบ มองให้เห็นทั้งหมด เราก็ต้องพบความจริงอีกว่า โลกที่น่าเบื่อนี้ไม่ได้เดินไปอย่างไร้ทิศทาง แต่มันมีเป้าหมายและเจตนารมณ์ที่ซ่อนเร้นอยู่ ดังคำกล่าวที่หลุดออกมาหลังจากการใคร่ครวญธรรมชาติ ที่ปรากฏในอัลกุรอานว่า “ร็อบบะนา มา เคาะลักตะ ฮาซา บาฏิลัน – โอ้พระเจ้าของเรา พระองค์หาได้สร้างสิ่งนี้มาจากไร้สาระไม่” ครุ่นคิดในตอนแรกดูเหมือนชีวิตมนุษย์เหมือนไร้สาระสิ้นดี แต่ทบทวนอีกรอบมนุษย์กำลังเดินอยู่บนระบอบแผนการที่ยิ่งใหญ่อะไรบางอย่างที่ มิอาจปฏิเสธได้ ... ใช่ครับ โลกถูกสร้างอย่างน่าเบื่อ แต่ไม่ได้ไร้เป้าหมาย ความจริงแล้วการเป็นมนุษย์มันเจ็บปวดมาก ง่ายๆ แค่เราคิดถึงความตาย เราต้องเดากันต่าง ๆ นานา ตายแล้วหายไปเลย หรือมีอะไรหลังจากนั้นอีก... แต่การคิดอย่างรอบคอบ ผูกโยงชีวิตเข้ากับระบอบอันยิ่งใหญ่ ทำให้การคาดเดาของเราต้องยุติลง 
ครับ ... โลกไม่ได้ไร้ค่าและไร้คำตอบแบบสิ้นท่าต้องเดากันขนาดนั้น ตลอดประวัติศาสตร์มนุษย์ เรามี “ผู้สื่อ” ที่เปิดเผยความลับนี้อยู่ตลอดเวลา เพียงพอที่ให้เรามั่นใจต่อคำตอบของมันได้ และคำตอบที่ถูกเปิดเผยทั้งหมดจากผู้สื่อ(รอซูล) ได้แสดงให้เห็นแล้วว่า คุณค่าของโลกนี้ไม่ได้มีอยู่ในตัวมันเอง แต่มันจะมีค่าก็ต่อเมื่อสามารถเชื่อมมันเข้ากับโลกหลังความตายได้
ทุกวันนี้อาจมีคนจำนวนมากที่ปฏิเสธการมีผู้สื่อสารจากผู้เป็นเจ้า และยินยอมที่จะอยู่ในโลกที่น่าเบื่อ ไร้สาระ และไร้ทิศทางต่อไป
แต่ สำหรับคนอีกกลุ่มหนึ่งแล้ว การมีผู้สื่อสารอย่างต่อเนื่องกันมาตลอดเวลาเป็นตรรกะที่ยิ่งใหญ่ เป็นความสมเหตุสมผลที่ต้องยอมจำนน พวกเขาได้ทำให้เราเข้าใจโลก พบว่าโลกที่ยากจะเข้าใจ น่าเบื่อ และทำให้เราทุรนทุรายมีคำตอบที่ชัดเจน
สำหรับผู้ศรัทธาที่แท้แล้ว ... ชีวิตมันไม่ได้มีเพียงแค่นี้
......................................................
|
