เพื่อไม่ให้เราหายไป
คำเตือนแก่นักศึกษานักกิจกรรมอิสลาม

โดย อัลอัค

“เหตุใด นักกิจกรรมอิสลามในมหาวิทยาลัยจึงสูญหายไปจากการทำงานอิสลามหลังจากที่เรียนจบ?” “เหตุใดสมัยที่เป็นนักศึกษาจึงมีไฟทำงานร้อนแรง แต่หลังจบไปได้หายหน้าหายตาไปในสังคม?”

นี่เป็นคำถามที่ถูกตั้งขึ้นอย่างต่อเนื่องและยาวนาน ไม่ใช่คำถามประเภทสมมุติ แต่เป็นคำถามที่เกิดขึ้นต่อปรากฏการณ์ที่เป็นจริงที่นอกจากไม่อาจแก้ไขได้แล้ว น้อยคนที่จะนั่งค้นหาเหตุที่มาที่ไป และหาทางแก้ไขจุดพลิกผัน 2 ประการ

จุดพลิกผันที่สำคัญในการหายสาบสูญไปของอดีตนักศึกษากิจกรรมอิสลามที่สำคัญน่าจะเป็น 2 ประการต่อไปนี้

1.เพื่อความมั่นคงของชีวิต
เพียงการทำมาหาเลี้ยงชีพเพื่อให้อยู่อย่างพอเพียงในดุนยาแห่งนี้ คงไม่อาจทำให้ใครต้องหายสาบสูญไปจากวงกิจกรรมได้ แต่สิ่งที่ทำให้คนจำนวนหายไปนั้นเรียกว่า การสร้างความมั่นคงให้กับตัวเอง แล้วอ้างว่าเพื่องานดะอฺวะฮฺ(การทำงานอิสลาม)

ในที่สุด คนทำงานอิสลามคนนั้น ก็ตกอยู่ในวังวนของการแสวงหาบ้านหลังใหญ่ ราคาแพง หารถยี่ห้อหรูๆ หางานที่เงินเดือนแพงๆ บริษัทที่มั่นคง หาฐานะตำแหน่งที่สังคมยอมรับ

นี่คือ สิ่งที่เรียกกันว่า ความมั่นคงของชีวิต แต่เป็นความมั่นคงชีวิตในแนวคิดของลัทธิบริโภคนิยม มิใช่แนวคิดอิสลามที่ถือว่า ความมั่นคงของชีวิตเราคือ การรอดพ้นในปรโลก ความมั่นคงของครอบครัวเราก็คือ การปกป้องพวกเขาให้พ้นจากไฟนรก

2.การแต่งงาน

การแต่งงานเป็นความดีงามในอิสลาม แม้ว่าผู้ที่ไม่ได้แต่งงานไม่ถือว่ามีความผิด กระนั้น การแต่งงานจำนวนเท่าไรแล้ว ที่ได้คร่าชีวิตของนักทำงานอิสลามให้สูญหายไปจากโลกของการดะอฺวะฮฺ

อะไรคือเหตุให้ความดีงามเช่นการแต่งงาน แต่ในบางครั้งได้ส่งผลที่เป็นลบของการทำงานอิสลาม

การเลือกคู่กลายเป็นปัจจัยที่เสี่ยงที่สุดในการทำให้ชีวิตแต่งงานไปสู่ทิศทางใด น่าเสียใจอย่างยิ่ง(และน่าเศร้าเป็นที่สุด)ที่คนทำงานอิสลามจำนวนมากเลือกผู้หญิงเนื่องจากความสวย(หรือหากเป็นผู้หญิงก็เลือกความหล่อ ความเท่) และเลือกอย่างเดียวเสียด้วย หรือบางคนก็เลือกเอาฐานะการเงินของฝ่ายหญิง(หรือฝ่ายชาย)เป็นหลัก โดยไม่คำนึงถึงแนวคิด อุดมการณ์ที่อีกฝ่ายมีอยู่ เพียงแค่อ้างว่า “สอนได้” แต่มีสักกี่คนกันเล่าที่ได้ “สอน”

ความเสี่ยงจึงอยู่ที่ว่า หากอีกฝ่ายไม่มีแนวคิดการทำงานอิสลาม ก็ย่อมถ่วงหรือทำให้อีกฝ่ายหนักใจ ไม่ด้านใดด้านหนึ่งเสมอ หนักเข้าก็กลายเป็นตัวสกัดหรือทำลายการทำงานอิสลามของอีกฝ่ายในท้ายที่สุด

สิ่งที่ขาดหายไป 2 ประการ

เมื่อคนทำงานอิสลามเผชิญหน้ากับจุดพลิกผัน 2 ประการ แล้วได้พ่ายแพ้ต่อมัน การทำงานอิสลามของเขาก็หยุดชะงักลง ต่อไปนี้คือสาเหตุ 2 ประการที่สร้างความปราชัยให้แก่พวกเขา

1. ไม่ได้ทำเพื่ออัลลอฮฺการทำกิจกรรมอิสลามในขณะอยู่ในมหาวิทยาลัยของเขาไม่ได้กระทำไปด้วยความอิคลาศ(บริสุทธิ์)ใจเพื่ออัลลอฮฺ แต่อาจซ่อนเร้นด้วยความโอ้อวด(ริยาอ์) หรือเพื่ออวดผู้หญิง อวดผู้คน

ความอิคลาศเปรียบเสมือนหางเสือที่จะส่งไปสู่ทิศทางที่ถูกต้อง เมื่อนักทำงานขาดหางเสือนี้ ในที่สุดก็ส่งผลให้เขาเกิดความสับสนในทิศทาง

2.ขาด ความรู้ความเข้าใจต่ออิสลามสิ่งที่สำคัญควบคู่กับความอิคลาศคือ ความเข้าใจในอิสลาม หากการทำกิจกรรมของนักศึกษาได้กระทำเพียงเพื่อให้มีโครงงาน ให้มีกิจกรรม แต่ไม่ได้เกิดจากพื้นฐานของความเข้าใจที่มีต่อระบอบอิสลาม นั่นคือเข้าใจว่าสิ่งที่กระทำไปเป็นรูปแบบใดของอิสลาม และเพื่อสร้างสิ่งใดให้เกิดขึ้นตามคำสอนอิสลาม ผลที่สุดคนทำงานเองจะเกิดความสับสนในสิ่งที่ตนเองทำอยู่ และมึนงงว่าตัวเองจะก้าวเดินต่อไปอย่างไรในอนาคตเข้าสู่เบ้าหลอมทางความรู้ อย่างสม่ำเสมอ:

แนวทางพื้นฐานที่สำคัญที่สุดในการแก้ไขปัญหา

ก่อนที่เราเผชิญหน้ากับจุดพลิกผัน 2 ประการ และเรียกสิ่งที่สูญหาย 2 ประการกลับคืนมา เราต้องมีแนวทางพื้นฐานแก้ไข นั่นก็คือ ความรู้ความเข้าใจในอิสลาม

การมีความรู้ในอิสลามเป็นพื้นฐานที่สำคัญที่สุดในการยึดเหนี่ยวให้คนทำงานอิสลามดำรงอยู่อย่างมั่นคงและยาวนาน ฉะนั้น นักศึกษาที่ตั้งใจจะทำงานเพื่ออิสลามต่อไปต้องกระโจนเข้าสู่สิ่งที่เรียกว่า“เบ้าหลอม”ทางความรู้อย่างครบวงจร ยืนหยัดตลอดไป

ที่ต้องเรียกว่า “เบ้าหลอม” เพราะมันเป็นไม่ใช่เป็นการเที่ยวฟังบรรยาย แต่เป็นการจัดโปรแกรมการให้ความรู้ในระดับรากฐานที่ต่อเนื่อง และตามด้วยการปรับเปลี่ยนชีวิตทั้งหมดไปตามความรู้นั้นๆ มิใช่ศึกษาเพียงทฤษฎี

สุดท้ายนี้ เราในฐานะบ่าวของอัลลอฮฺที่กระทำได้เพียงแค่การวางแผนและพยายามให้ดีที่สุดเท่านั้น แต่สิ่งสำคัญอย่างยิ่งก็คือ การดุอาอ์(การวิงวอน)ต่ออัลลอฮฺ ขอให้เราเป็นส่วนหนึ่งของนักทำงานอิสลามที่อุทิศตัวเพื่อความสูงส่งของพระดำรัสของอัลลอฮฺ เป็นส่วนหนึ่งของนักต่อสู้ที่ได้พลีตนเองเพื่ออัลลอฮฺ ซบ. ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาในประวัติศาสตร์ ตราบจนถึงวันกิยามะฮฺ

...............