ยังไม่เรียกว่า “ผู้กลับเนื้อกลับตัว”

โดย ชัยคฺ มุฮัมมัด ศอลิหฺ อัล-มุนัจญิด
อิบนุ อับดุรรออูฟ  แปลและเรียบเรียง

       เรายังไม่เรียกว่าเป็น “ผู้กลับเนื้อกลับตัว” เพียงแค่ละทิ้งบาปเพื่อรักษาสุขภาพและความแข็งแรงของร่างกาย ดังผู้ที่ละทิ้งการผิดประเวณี(ซีนา)หรือความลามกอนาจารอื่นๆ อันเนื่องจากความกลัวโรคติดต่อที่ร้ายแรงต่างๆ หรือกลัวว่ามันจะทำให้ร่างกายอ่อนแอและความจำเสื่อมลง

       เรายังไม่เรียกว่าเป็น “ผู้กลับเนื้อกลับตัว” เพียงแค่ละทิ้งการเอาสินบน
อันเนื่องจากความกลัวว่าผู้ที่มาติดสินบนอาจมาจากหน่วยงานป้องกันและปราบปรามการประพฤติมิชอบ(ที่ปลอมตัวมา) เป็นต้น

      เรายังไม่เรียกว่าเป็น “ผู้กลับเนื้อกลับตัว” เพียงแค่เลิกดื่มสุเราและการเสพยาเสพติด อันเนื่องจากความกลัวว่าตนเองจะไร้สิ้นเงินทองที่จะไปหาซื้อมัน

      เรายังไม่เรียกว่าเป็น “ผู้กลับเนื้อกลับตัว” เพียงแค่เขาหมดทางที่จะทำบาป เนื่องจากมีเหตุที่เป็นอุปสรรคอันไม่อาจทำให้ความตั้งใจของเขาเป็นจริงได้ เช่น คนโกหกที่ไม่อาจโกหกได้ เพราะเป็นอัมพาตจนไม่สามารถออกเสียงได้ หรือคนผิดประเวณี(ซีนา)ที่ไม่อาจกระทำเรื่องนี้ได้ เพราะหมดสมรรถภาพทางเพศ หรือโจรลักขโมยที่ไม่อาจขโมยได้ใครได้ เพราะประสบอุบัติเหตุ จนสูญเสียแขนขาไป

      เพราะฉะนั้น คนที่อยู่ในสภาพเหล่านี้จำต้องมีความเสียใจในความผิดและต้องละทิ้งความ กระหายในการทำบาปเหล่านี้ หรือต้องเศร้าสลดในการกระทำที่ผ่านมาในอดีต กรณีเช่นนี้ท่านเราะซูลได้กล่าวว่า ความเสียใจ คือการกลับเนื้อกลับตัว (รายงานโดยอิหม่ามอะหฺมัด , อิบนุ มาญะฮฺ, เศาะฮีฮฺ อัล ญามิอฺ 6802)

........................................
ที่มา http://tawbah.org/index.php?option=com_content&task=view&id=13&Itemid=28